I’m a hospitality girl.

I’ve had a number of experiences already na ligawan or magustuhan nang babae. A lot of times, I make fun of them! Nakakataba nang kwan. Pero, pag na-feel kong in your face na sya, nag-iiba na ang feeling ko. Ayoko mang tanggapin, maganda talaga ako, whatever chuvalais, kaso me malaking anomalya nga saken. Dati talaga akong Miss Universe. Which is why I have no idea kung tama ba tong ginawa ko this morning dahil nang-gagalaiti nga ang lola. 

Tumawag ang sister. Di ko na sinagot. Ayaw akong tigilan. Mga kaibigan ko to nun pang elementary. Marami talaga akong kebigan. Hangga’t ngayon, mini-maintain ko relationship sa kanila. Ewan ko ba! 

Bago ako umuwi nung Manila last month, walang puknat ang tawag nang Ate (OFW sa Middle East) na kesyo kelangan daw kaming magkita ni Sister. Si Sister daw eh abogada na. As in aalpas agad ang pagmamahal ko pag naging abogado ka na. Pede ba! Hindi titulo ang hinahanap ko. Kelangan pa bang hulaan yon at daanin sa Wowowee kung ano ang hinahanap ko?

Sa ayaw nyo’t sa gusto, one of my shitiest attitude na pinag-sisisihan ko sa huli eh ang pagiging hospitaliteyshusness ko. I do more than that – acommodationfull pa. Karamihan naman nang mga pinoy ganun eh, so in essence, I am a hospitality girl.

One time, tumawag nga tong si Ate.

“Hindi mo na ako kilala? Sobra ka naman! Nakarating ka lang nang Amerika, pa-ingles ingles ka na’t pati ako di mo na kilala!”

Sa isip isip – ang fffftttnng to’! Tinatanong ko lang kung sinong bwaka nang nanay nyang tikbalang sasabad nang ganun!

“Eh sino ka nga!”

“Si Anyang! Sino pa! Sobra ka naman di ka na nakakakilala!”

Screeeeeccch! Rewind!

Si Anyang eh kapatid nang kaklase kong si Pura. Si Anyang eh sinwerte sa buhay, nakapangasawa nang OFW based sa Middle East kaya gumanda ang buhay. I remember, iimbitahan ako sa apartment nya sa Pasay para magpatulong maglipat nang mga bago nyang biling mwebles fuertes materiales.

Yeap, tiga tulak at tiga hakot lang ang beauty ko. Kelan to? Siguro early 80′s. Ek kelan pa yon? Yun yung last kong nakita sila dahil, aminado ako, banas ako sa ere nya at medyo ismol na ismol ang feeling ko everytime na nakikita kong ang ganda nang buhay nila samantalang ako eh isang kahig pang-jeep another kahig pang-ulam, kaya madaming kahig ang ginagawa ko nun.

Tumigil akong punta sa kanila. Kung ano anong dramang inisip ko wag lang akong makapunta sa kanila. Wagi. Tumigil na rin nang kakatawag. Kaso naswertehan, nakakita rin ako nang trabaho sa Estados Unidos. Pinatukod ko ilong ko, pinabukaka ko mga mata ko, lumaki suso ko, gumanda talaga ako, at eto ako ngayon, reyna elena na.

Screeeeeccch! Fast forward!

“Oy! kumusta ka na?”

“Ba’t ka ba bumili nang condo eh wala namang silbi yang condong binili mo? Tingnan mo, lima na ang bahay ko.”

Ftthttta talaga. Ngayon lang tumawag after 100 years, tapos ganito pa ang birada. Nairita ako. Sya nga talaga to. Kabukas bukas after 100 years, ansama agad nang hangin. Alam ko na ang daratnan nito, wala. As in di maganda ang mangyayari.

Na-meet nya pala ang sister ko sa Manila. Na-invite nang sister ko sa condo kaya nakuha nya ang number ko. Nakita ko mga litrato nila dito sa Philadelphia.

“Nag-bobowling kami!”

Text nya minsan.

“Nasa Tagaytay kami!”

Text nya uli. Anak nang kung sinong hudas barabas!

Ano ako? Diary Whisperer?! Eh kung sabihin ko kaya sa kanya na weekend trip ko lang ang London? Sabihin ko kaya sa kanya na banas na ako sa Europe dahil naubos ko nang puntahan sa kakahada ko? Sabihin ko kaya sa kanya na kagagaling ko lang nang Hongkong at Tokyo – wala, nakipag-inuman lang. Sabihin ko kayang, dumaan ako nang Macau at bumili nang yosi? Sabihin ko kayang sana tumakbong pabalik yong bola nang bowling at tamaan ang bunganga nya?

“Kelangan mag-meet kayo nang sister ko. Abogado na sya!

Did she say “sister”? Nahhh. No, thanks.

Nag-pumilit sya. Nong uwui nga ako nang Menila, sinabi saken nung kaklase namen na kabilin-bilinan ni Ate na dapat daw mag-ka-ayos kami ni Pura bago ako bumalik nang Amerika. Nag-panting ang tenga ko. Control freak ang fffttta!!!

Prinangka ko kasi kebigan nameng si Carolina.

Ano ba talaga ang drama nitong pakikipag-meet ko ki Pora? Me naaamoy kasi akong malansa. Sabihin mo kundi, di mo na ako makakausap ever.

Natakot naman ang Carolina kaya sinabi ang totoo.

Finally, pumayag akong mag-meet. Not in public place, sa condo ko. Andun si Carolina at ang isa pa nameng kaklase si Consolacion. Dahil nga hospitality gurl ako, ayos naman yata ang treatment ko, komportable naman sila, medyo nasira lang siguro mga make-up sa mga pagpapatawang ginawa ko.

Date over. Nag-yaya sya nang dinner. Sabi ko, fine.

Ang totoo nito, pumunta ako at soroy soroy nang Lucena.

Nagwala sa Bohol.

Humada sa Cebu.

At nag-kwan sa Baguio.

Pagbalik ko nang Ortigas, isang bibliya ang messages which is about 20 chapters. Yong 19 puro kanya. Buti naisave ko yong number. Lahat nang tawag di ko sinasagot. Siempre abogado di ba, pag di mo na sinasagot ang tawag at wala pang return call, dapat alam na nya ang meaning of lovelessness.

Bumalik na ako sa Amerika. Nag-ring ang phone. Si Ate. Di ko nga sinagot. Nag-teks.

Gud pm friend. Musta ang visit mo sa Pinas? Ano nagkta kau nla CONSOLACION N my sis Pura? Ano naayos mo ba lhat ang mga business? Did u c da house n lot n laguna? Ty

Binulabog ko ang opismeyt kong nag-iisang Pinay na dating nag-tatrabaho sa Makati sa WKAF (well-known accounting firm). Naikwento ko na sa kanya at pinakita ko sa kanya at sagot ko.

Sagutin ko ba to? Iritado kasi ako. I mean, sana tigilan nila ako. Ano tingin mo?

Ang ganda mo kasi! Ano ba!

Bwisit! Kung maganda ako, ba’t walang magkagusto saken nung high school at college ako aber? Ngayong merkano na ako, me condo, me kotse, me bapor at me tren, bigla akong gumanda? Alam ko maganda ako, pero feel ko habol lang nila ang tren ko.

Kinulet ako ni opismeyt

Pabasa nga nang papadala mong teks!

Pinabasa ko naman:

Ate – alam ko tumatawag ka. Hindi ko inapreciate na nireto mo ako sa sis mong si Pura kaya pala panay make sure mo na magkita kami. Sori pero sana barkada lang at kaibigan hindi yong gagawin akong last hope dahil walang bf sis mo di ko gusto nangyari at sinabi ko ki Consolacion na di yata tama to. I have nothing against you pati sis mo kaso ayokong me pala kaung balak. Sori talaga. Wala akong balak ligawan sis mo at sana u guys respect that. Napagtawanan tuloy ako. Yun lang

Kilala ko tong mga kebigan ko. Alam ko, aabot nang Barrio Siete ang kwentong to at tyak, pagtatawanan ang aking royal na buhay.

SEND! ~nginig~

Tama ba yong sinulat ko? Na-gi-guilty yata ako!

Ok lang yun! Magalang ka pa nga dun eh!

Then, sunod sunod ang teks na mga pumasok sa cellphone ko. Ayaw kong basahin. Galing sa Middle East. Napilitan ako. Nginig pa kamay ko sa hiya, guilty dahil siguro nga bastos yong na–isend ko.

Reynz, wala akong alam sa sinabi mo about ligawan mo my sis Pura. I felt sory 2 hear u that. 2 tel u di ko alam yan baka jok lang n CONSOLACION. Wag mo ako isali ok.

Di ko sinagot. Teks ulit sya.

Wala akong masamang snbi kaya lang ako tumawag just 4 pangungumusta ka nabangit n pura baka dw mag joint busnes kav ynn daw sbi mo.

Di ko sinagot. Wala talaga akong balak sagutin. Teks ulit sya.

Ako walang alam s sinabi I felt hurt 2 accuse like dat. Only frend…

Di ko pa rin sinagot. Wala nang sumunod na teks and I expect there will be no more friendship.

Share on Facebook

Tagged as: Classmates